• Tel: 010 4712313
  • Hof van Spaland 31
  • 3121 CA Schiedam

Jan van Mersbergen - De ruiter

In de roman De ruiter van Jan van Mersbergen is een afgedankt paard aan het woord. Ooit droeg het paard manegemeisjes op zijn rug, maar nu staat het van zijn oude dag te genieten in een afgelegen weide in de polder. Zijn baas is een weduwnaar die op een dag zijn kleindochter te logeren krijgt. Het meisje wordt bij hem ondergebracht om haar uit handen te houden de leider van een jeugdbende waar zij deel van uitmaakt getuige de tatoeage in haar nek. Het is een bende die de grote stad waar zij vandaan komt terroriseert. Zij zijn alom gevreesd.

Grootvader en kleindochter lijken vreemden voor elkaar, hun verhalen kunnen zij alleen aan het oude paard kwijt. Door het paard als verteller te gebruiken maakt Van Mersbergen de roman zintuiglijk. Geuren spelen een grote rol. “De geur van wilgen in een slootoever, de geur van riet en appels, vochtig en sappig, het slootwater vol kroos en vol in de zon.” Intussen groeit er een band van genegenheid tussen het paard en het meisje. Als zij hem berijdt doet haar geur en lichaamswarmte hem denken aan de merries van lang geleden. Het windt hem zelfs op! Als de bende de boerderij toch weet te vinden neemt het paard het op voor het meisje en zal hij het onmogelijke waar te maken.

Van Mersbergen verraste mij met dit boek. Door het paard als perspectief te nemen bekijk je de materie door dierlijke ogen. Voor zover dit natuurlijk mogelijk is. De vraag hierbij is of dit prevaleert boven het menselijke oog. Mijn antwoord hierop is een volmondig ja!

Uitgeverij; Cossee

250 pag. € 18,99

Cijfer: 8½